De wind streek door de hoge bomen langs de rand van het dorp en liet hun kruinen fluisteren—zacht, maar met een ondertoon die het bloed deed stollen. Even later droeg diezelfde wind een ander geluid mee … Pistoolschoten; Kort. Scherp. Onmiskenbaar.

Zijn dat schietoefeningen… of het begin van iets ergers?

Sergeant-majoor Tok’Shar IJzerklauw van DREIG hoorde de schoten vaag toen hij het bordes van het gemeentehuis van Wingsum betrad. Een rilling trok langs zijn ruggengraat, maar hij drukte het gevoel weg. Er was geen tijd voor twijfel. Burgemeester Roosthelm TheRed en zijn vrouw Henvarra stonden al bij de deur. Haar handen trilden, maar nauwelijks zichtbaar toen ze hem binnenliet. De spanning was tastbaar. Ze wisten het al … Dit bezoek bracht slecht nieuws. In het kleine, benauwde kantoor wachtte Eelan Staartveer, afgevaardigde van de COD. Zijn blik was strak, zijn houding gespannen. “We gaan evacueren,” zei hij zonder omweg. De woorden vielen als lood. Tok’Shar haalde langzaam adem. “De situatie in het Rijk Vederia is uiterst instabiel” vervolgde Eelan, de veiligheid voor de inwoners van Wingsum kan niet langer worden gegarandeerd.” “Het is slechts tijdelijk,” voegde Eelan eraan toe.

Niemand in de kamer leek hem te geloven.

Aan de andere kant van de kamer leunde Simon tegen de muur, armen over elkaar. Zijn blik was scherp, bijna uitdagend. “Verzet,” zei hij. “Dat zijn geen plunderaars. Dat zijn mensen die nog vechten.” Hij duwde zich af van de muur. “En ik ga me bij hen aansluiten.” De stilte die volgde was zwaarder dan elk geweerschot. “Jij blijft hier,” zei Daan, hard en kort. Simon keek hem aan—recht, zonder aarzeling. De beslissing was al gevallen.

“Ik—”

Het geluid van de deurbel verhoogde de opgelopen spanningen. Simon draaide zich om en keek door het raam naar buiten…

“Een dekmantel,” zei hij langzaam. “Niets meer dan dat. De lokale autoriteiten trekken zich terug en laten dit gebied over aan de Centrale Overheidsdienst.” Hij keek op naar twee mannen tegenover hem … “maar wij niet!”. Zijn vinger tikte op één van de kaarten. “Maak je klaar voor wat er komen gaat, maar eerst krijgen we vanavond bezoek. Een rekruut.” Een korte stilte …  “Simon. Die jonge vent uit de oude apotheek.”

Tok’Shar knikte kort. “We zijn een diplomaat kwijt,” vervolgde de man. “Eyrathen Trouser. Sinds gisterenmiddag vermist. Laatst gezien in het westelijke deel van Vederia.” Tok’Shar fronste licht. “Wat deed hij hier?” De man hield zijn blik vast: “Dat hopen wij van u te horen, U wordt toegevoegd aan het onderzoek waarvan de leiding ligt bij majoor Adrian Veer van het CMP.” Militaire politie … dacht Tok’Shar … hij voelde hoe iets in hem verstrakte. De man deed een stap dichterbij. “En nog iets…” Zijn stem zakte, maar kreeg meer gewicht, “En met hem, zijn er documenten verdwenen. Belangrijke documenten.” Een korte stilte.

“Niets is wat het lijkt, sergeant-majoor.”

Simon keek op het geluid van de deurbel om … hun blikken kruisten elkaar—en in dat ene moment voelde Tok’Shar het. Dit was niet langer de jongen die hij kende. Er zat iets anders in zijn ogen van die jongen, vastberadenheid… en afstand. Een fractie later bewoog Simon al. Een slaande deur, voetstappen … dan stilte. Tok’Shar draaide zijn hoofd, net op tijd om te zien hoe Simon op zijn brommer sprong en de straat uit schoot, de invallende duisternis tegemoet. Hennie opende de voordeur. “Hij is veranderd,” fluisterde ze. “Hij praat over verzet… over verdedigen”, ze keek Tok’Shar aan, zoekend naar houvast, “Maar waarvan? Waartegen?” Tok’Shar had geen antwoord. Wat hij wél wist, was erger. Wat er nu begon, zou niemand meer loslaten. Niet Daan en Hennie. Niet Simon. Niet de mensen van Wingsum. En zeker niet de groep waar Simon nu naartoe reed. De lijnen waren getrokken. De eerste scheuren zichtbaar. En ergens, in de schaduw van alles wat nog moest komen, groeide iets groters., iets duisters.

Die nacht vond niemand rust in Wingsum.